ในยุคสมันใหม่ที่เทคโนโลยีได้เดินทางมาทันความฝันของมนุษย์ เทคโนโบยีที่ครั้งหนึ่งถูกเรียกว่าความเผิ้อฟัน แต่ในตอนนี้ทุกอย่างได้เดินมาสู้ความเป็นจริง ในด้านอุปกรณ์และยานยนต์ ทุกอย่างล้วนเอื้ออำนวยต่อคนและธรรมชาติ พลังงานจากแสงอาทิตได้รับการพัฒนาจนสามารถ นำมาใช้กับเทคโนโลยีและเครื่องยน ส่วนแก๊ตหุงต้มสามารถผลิตจากวัสดุจากของเหลือใช้และยังได้ผลดียิ่งกว่าที่แล้วมาในอดีต แม้ว่าทุกอย่างได้เปลี่ยนไปแต่วิธีชีวิตของสังคมก็ยังคล้ายดังเดิม
---------------------------------------------------------------------------------------------------------
ตอนนี้ภูผาเองเรียนอยู่โรงเรียนใกล้ๆบ้านซึ่งอยู่ชั้นม.3 และมันเป็นเรื่องธรรมดาของชีวิตที่จะมีความรักในวัยเรียนมันเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขแม้ว่านี้จะเป็นความรักแค่ข้างเดียว
......"ภูผาๆ"
"...อะ...อืม.มีอะไรเหรอเอื้องฟ้า"
"ภูผานั้นแหละมีอะไร เห็นเหม่อตั้งนาน หมดคาบเรียนแล้วนะ"
ภูผายิ้มให้ก่อนตอบ
"ป่าว อะไรเลยเปือย"
หญิงสาวที่่มีหน้าตางดงามเป็นที่หนึ่งไม่มีสองความงามของเธอเป็นที่เล่าลือกันไปทั่วทั้งเขต รูปร่างของเอื้องฟ้ายังเซ็กซี่ยั่วยวนใจชายทั้งหลายที่ได้เห็นเธอ แม้อายุยังน้อยแต่ร่างกายเธอถือว่าเป็อันยมณีชั้นยอดหากใช้เวลาขัดเกลาอีกสักหน่อยคงทำให้ผู้ชายทั้งหลายคลั้งไปตามๆกัน พอนึกถึงเรื่องนี้ทำเอาใจภูผาใจฝ่อไปเหมือนกัน ไหนเลยนางฟ้าจะคู่กับยาจก จริงๆแล้วภูผากำลังนึกเรื่องพ่อที่พึ่งเสียไปเมื่อปีก่อน ในตอนวันเกิดอายุครบ15ปีของเค้า จนถึงวันนี้ เรื่องที่พ่อบอกและสอนทำให้ภูผาสามารถอยู่ตัวคนเดียวได้ นั้นเป็นเพราะภูผาไม่เคยรู้จักญาติที่ไหนเลยและตอนนี้เงินที่พ่อเก็บมาก็ใช่จ่ายค่าเทมอของตัวเองจนหมดแล้ว เหลือก็แต่บัญชีนึงที่พ่อทิ้งไว บันชีเงินฝากนั้นเต็มไปด้วยความสงใสมากมาย เพราะตนกับพ่อไม่ได้มีถานะร่ำรวยอะไรเพียงพออยู่พอกินพอเก็บ แต่เงินในอีกบัณชีหนึ่งที่พ่อทิ้งไว้กับมีเงินอยู่ถึง1ล้านซึ่งมันมากเกินที่พวกเราจะหาได้และจากประวัติของบัญชีมันไม่เคยถูกถอนเลยและถูกฝากแค่ครั้งเดียวซึ่งเวลาได้ผ่านมาถึง15เกือบ16ปีแล้วที่ได้มีบันทึกฝากไว้ครั้งแรก แต่ไม่ว่าจะสงใสมากแค่ไหนข้อมูลทั้งหมดก็มีเพียงแค่นี้ และตอนนี้ถึงเวลาแล้วที่ต้องใช่เงิน ในเมือถึงเวลาจ่ายค่าเทมอปีสุดท้ายของมอต้นและภูผาเองไม่อยากจะให้คูรที่ปึกษาของตนเองยื้นมือเขามาช่วยอีกแล้วเพราะมันจะทำให้ท่านเดือดร้อนทั้งหมดคือสิ่งที่ตนควรรับผิดชอบ
"แน่ใจนะว่าไม่เป็นไร"เอื้องฟ้าถามขึ้นมาอีกครั้งเมื่อเห็นภูผาเหม่อลอยอีก มันชักจะบ่อยและเร็วเกินไปแล้ว
"อื่ม ขอบใจนะที่ถาม"
เอื้องฟ้าแค้ยิ้มตอบ เพราะยังไม่ทันที่เธอจะได้พูดอะไร ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากโต๊ะข้างหน้าเสียก่อน
"ถ้าจะห่วงกันขนาดนี้ ไม่เป็นแฟนกันซะให้รู้แล้วรู้รอด ไปเลยละ"ออ้ยเพื่อนสนิทเอื้องฟ้า หน้าตาสวยน่ารักเหมือนกันแต่สู้เอื้องฟ้าไม่ได้แน่นอนพูดแขวะขึ้นมา
"บ้า"สาวสวยลุกขึ้นไปพัดไหล่อ้อยแล้วค้อนใส่ก่อนเดินไวๆออกห้องไปด้วยใบหน้าที่แดงกล่ำ
"โอ้ยยย ถ้าเธอจะเล่นแร็งขนาดนี้ ไม่ต่อยหน้าฉันไปเลยละ"ออ้ยพูดขนะเดินตามเอื้องฟ้าออกไป
ภูผาอยากคิดเสียเหลือเกิน ว่าเรื่องที่เอื้องฟ้าทำเหล่านี้ เป็นเพราะเธอเองก็มีใจให้กับเค้าแต่ก็ต้องห้ามตัวเองไม่ให้คิดไปไกล จนต้องผิดหวังกับความจริงที่เรานั้นช่างต่างกันเสียเหลือเกิน
ชั่วโมงเรียนวันนี้หมดลงด้วยความสุขจนล้นปรี ทำให้รู้...แม้วันข้างหน้าต้องเจอกับความผิดหวัง แต่ขอแค้ได้เก็บเรื่องราวในตอนนี้ไว้เพื่อจดจำ ก็คงไม่มีสิ่งไหนที่ทำให้ท้อแท้ได้อีก.....
-*-หลังเลิกเรียนภูภาต้องรีบไปเบิกเงินมาจ่ายค่าเทมอก่อนที่ธนาคารจะปิด แล้วตอนดึกของวันนี้เค้ายังต้องเตรียมตัวเพื่อหาเงินมาใช้จ่ายในวันต่อๆไปอิก เพราะเงินใจึบัญชีควรเก็บไว้เป็นค่าเล้าเรียนและเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันในวันข้างหน้า
*ถ้าหากการที่ฉันได้อยู่กับเธอมันคือความฝัน ฉันก็พร้อมที่จะอยู่ในนิทรา ไปตลอดกาล
